De grootste verliezen en klappen in mijn leven, hebben mij het meeste geleerd over wat er echt toe doet in het leven. Of in ieder geval in mijn leven. Op het internet waart een prachtige quote rond van senator Paul Tsongas: “Niemand wenste op zijn sterfbad, dat hij meer gewerkt had”.

We leven in een maatschappij die elkaar in mijn ogen steeds gekker en gekker maakt en geen oog meer heeft voor simpel geluk.

#Unicorn

Succes betekent in onze Westerse maatschappij geld, status, een gelukkig huwelijk, een geweldig huis die rechtstreeks de VT Wonen in kan, een goddelijk fit lijf, 2.6 kinderen en een labrador. Oh ja en natuurlijk ben je ook #mompreneur, kun je op metershoge hakken de marathon lopen terwijl je een #unicorn en #squadmaster bent. Om maar niet te vergeten een polonaise door een rijk sociaal leven met de leukste feestjes in de meest hippe outfits. Instagram maakt je gek met hashtags als #myhappylife en #millionairmindset. Het lijkt wel alsof heel instagram geen last heeft van pms, slechte haardagen en nooit onhandig eten morst tijdens een date met die leuke man op dat nieuwe jurkje. En dat als je dat wel hebt, dan ben je Toos Kansloos. Tegelijkertijd schiet 1 op de 7 mensen een burnout in. Hoe dan?

Zakken drop, koffie en Murphy’s Law

Even serieus. Ik ben over de 40. De leukste leeftijd die er in mijn optiek is. Als ik heel eerlijk ben naar mezelf, dat pictureperfect leven…het is gewoon niet wie ik ben. Ik ga al burnout bij de gedachte van ren je rot. Ik hou van mijn vrije tijd en niet volgepland zitten. Ik hou van rust en van de ruimte om spontaan ja te kunnen zeggen. Jarenlang maakte ik mezelf gek met willen voldoen aan de standaarden van de maatschappij. En hand in eigen boezem…. ik heb mezelf daarmee te veel gekost. Ik was de #happysingle (niet echt, want ik had ook gewoon behoefte aan een paar sterke armen om me heen, maar zo schijnt dat te heten op FB en Insta). Jarenlang kreeg ik de ongepaste vraag naar mijn hoofd geslingerd of ik geen kinderen wilde (#ja #au #luktniet). Verloor ik mijn baan midden in de crisis en ergens onderweg ook nog mezelf. Om mezelf nog iets van een ‘tijdelijke’ feelgoodboost te geven, verorberde ik hele zakken harlekijndrop, liters sterke zwarte koffie en flikflakkende gluten met slechte vetten die me volgens Facebook zeker weten eerder naar mijn eindje zouden helpen. De enige beweging was van de bank naar de keuken. Mijn armspieren trainde ik door stelselmatig de koelkastdeur open en dicht te doen. Aan het perfecte beeld proberen te voldoen, maar niet kunnen, trok het laatste beetje leven uit me. En ik had geen idee hoe nu verder. Maar de grap is, dat toen Murphy’s Law zijn intrede deed en mijn leven volledig overhoop ging, leerde ik pas wat echte kwaliteit van mij en mijn leven is. Namelijk TIJD heb je maar één keer en dan vooral kwalitijd. Die kun je niet kopen. Die kun je alleen maken. Het leerde me leven. Dus besloot ik op te geven om perfect te zijn en gewoon mezelf te worden.

Nog één vette grijns en doei

Zo’n twaalf jaar geleden, na het overlijden van mijn zusje, nam ik een hele bewuste beslissing. Op het moment dat ik ooit de deur van het leven achter mij dichttrek, wil ik nog één keer met de allervetste grijns op mijn bakkes omkijken naar mijn leven en trots denken: “Dat heb ik echt heel goed gedaan.” Dus besloot ik dat ik heel oké wilde worden met mijzelf. Dat werd en is tot op de dag van vandaag mijn kompas. Daarop baseer ik iedere keuze die ik maak. Het was geen gemakkelijke weg, want dat betekende dat ik aan een heleboel standaarden niet voldeed. Behalve aan één. Die van mezelf. Het werd een avontuur van die me alles leerde over genieten, compassie, tolerantie, verwondering, acceptatie, rust, liefde, met elkaar, passie en bovenal voldoening.

Simpel geluk

Door los te laten wat niet bij me past. Ontdekte ik wat me het allerbeste past. Waardoor ik inderdaad met mijn eigen business een bijzondere leuke baan gecreëerd voor mezelf. Fijne vrienden om mij heen heb. Niets is perfect maar als ik ’s ochtends wakker word, ben ik wel gewoon heel tevreden. Een krijsende meeuw en de geur van de zee toveren die grijns op mijn bakkes. Net als een stamppot andijvie met een kuiltje jus en de gehaktbal volgens het recept van mijn oma. Kleinkunst optredens in het park met je kont in het gras. Dennenappels in een bakje gooien met mijn neefje van 11 op de camping. Fietsen langs de Rottemeren alsof je de enige op de wereld bent. Cadeaudozen inpakken voor kinderen die leven in de armoede bij Stichting Jarige Job. Of samen met ondernemers heerlijk koken voor de Rotterdamse ouwetjes in een bejaardenhuis. Gewoon iets terugdoen voor de maatschappij. Spontaan mijn moeder mee uit lunchen nemen. Mijn nichtje van 3 die zich met haar kont omhoog verstopt in een bosje van drie takken terwijl haar luierbroek verraadt waar de rest van haar vrolijke wezen zich schuil houdt. Haar speelse gegrinnik om zichzelf is goud. Ik doe gelijk een guilty pleasure bekentenis….alle zelfhulpboeken en ‘master your life’ tapes hebben plaats gemaakt voor goddelijke kookboeken en überfoute Bouquetreeks romannetjes, want dat leest zo lekker weg. Ik kan heerlijk hersenloos lezen en aan het eind komt het altijd goed. Niets meer aan doen.

Levenskunst van een 40 plusser

Het maakt niet uit wie je bent, wat je hebt, hoe je leeft. Moraal van het verhaal is, zorg dat jouw hart ervan in de fik gaat. Van jezelf en van je leven. Ik weet niet of het de leeftijd is en dat ik als 40 plusser nu aan de andere kant van de streep ben beland en ik mezelf toesta tot het grote genieten. De laatste tijd heb ik een mateloze fascinatie ontwikkeld voor de Scandinavische levenskunst principes van Lagom (Zweden) en Hygge (Denemarken). Over goed genoeg is goed genoeg en het principe van een simpel, knus en kwalitatief leven. Die levenswijsheid past me als een paar heerlijk warme sokken op een koude winterse dag.

Michèle Sparreboom